lip 28 2010
Poeto wierszokleto
Wiersz wolny jest specyficzną formą sztuki. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada również rymów. Najważniejsza jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. Naprawdę nie istotna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest identycznie banalna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od artysty. A ci potrafią w ten sposób przekazać indywidualne koncepcje i uczucia. Nam pozostaje wyłącznie delektować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie każdy poeta tak szanuje.
Wiersze to nasz konik. Nie można o niej pisać jak o zwyczajnym hobby. Tutaj jedyne co obnażamy to nasza jaźnie. Przelewamy myśli na papier, rozbieramy się przed Wami z masek dnia codziennego. Jak naguski w środku ośrodki miejskie musimy pozbyć się wstydu i lek przed pokazaniem swojej duszy.
Nie wiem ilu poetów uważa się za dobrych twórców, a ilu tak zwanych twórców za prawdziwych poetów. Jedno jest bezdyskusyjne. Jesteśmy obdarowani duszą. Czy w siebie zbytnio wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest siła, istotne jest usilne pielęgnowanie swojego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli nie zaprzestaniesz. Tak aktualnie jest z nami poetami wierszokletami.
„Jej niczym piękno włosy”
nagii jak rozstanie ból czeka wstydliwie na jej łzę
nieśmiale szuka to piękna
ciche rzęsy kochają ból
na nieśmiałego dotyku nie czeka nigdy niecierpliwa twarz